Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Dost dost diye duştun de derde
Dost dediğin o canda nerde
Hasta yatağında yattığın anda
Dost dediklerin unutmasınlar

İki tahtta üstünde gidersin elde

Bütün geleceğimi bil hep sana aşkım adıyorum
Hep senin için bil sevgilim ben zaten yaşıyorum
Seni sevdikçe çimen gibi yeniden de yeşeriyorum
Senin yüzünden nar ateşinde her an yanıyorum

Yeşilin her tonunu Rabbim vermiş sende
Senin sevgin de vatanım yerleşti bende
Gönülleri serinleten o sular sende
Senin aşkın muhabbetin candadır canda
Benim abu hayat suyum sendedir sende

yaradılış gayesi içinde nefes almak, içten içe, derin derin,
kışın poyrazında esen rüzgar bazen haşin bazen, ılık, serin,
sevdayı duymak seven gönül bahçesinin fildişi olan kulesinde.
sensiz havayı koklamak sensiz gönül bahçesinde gezmek.

ağaran saçlarıma aynada baktıkça boşa geçen ömre açınmak.

Gönül hicranla doluyor
Sen yanımda olmayalı
canım sana can diyor.
Sen benim aşkım olalı.
Gönlümde vuslata eriyor
Sen benim kadınım olalı

Koruma altına alırsın
Kulların seni sevdikçe
Sen mutluluk verirsin
Kulun yolunda gittikçe

Rahmet kapını açarsın

Gönlümün sultanı
Ciğerimin paresi
İlkbaharım, yazım
Derdimin dermanı
Zeynebim benim
Gül dalında açan

Öyle bir suç işledim ki sevdim ben seni.
Nasıl bilebilirdim gönülden sevmeyeceğini.
Uğrunda ölmeyi bile göze almıştım senin.
Bu seven kalbi hüsrana uğrattın benim.

Düşünüyorum seni sevmek hatamı neydi?

Yorgunum,
Bitap düşmüşüm
Ben yorgunum.
Ruh yorgun,
Özlemlerim yorgun düşmüş.
Beklentilerim ki ümitsiz.

Hani sen gelecektin,bekletmeden
Mutluluk Işığıyla güzel ilkbaharın.
Hani dostum sen bana gelecektin,
Olsan bile, bir ucunda dünyanın.
Sen her zaman dostlarla
Her zaman mutluluk peşindeydin,