Bağışla - Tufan Yığıntıları Kitabından

Acziyetten Merhamete İnsana sessizlik çökünce, ruh kendisinden bile korkar hale gelir. Dünya ne kadar genişlerse genişlesin, kulun tutunacak dalı, kaçacak yeri kalmadığında atacağı adımlar küçülür, omuzlarındaki yük ağırlaşır. Kalbin en kırılgan anı, kendi çaresizliğiyle yüzleştiği andır. ​İşte tam o noktada, mahcubiyete rağmen sırtını yaslayabileceği tek bir hakikat kalır: Mülkün asıl sahibinin sonsuz merhameti. Mahcubiyet ve cürümler nefesi kesse de, kapının cömertliğini bilmek insana yeniden nefes aldırır. Çaresizlik, çarenin kaynağını hatırlattığı müddetçe bir kayıp değil, vuslatın ilk adımıdır. ​Avuçları göğe açıp en derin acziyetle sığınmak... Ne kadar düşerse düşsün, ne kadar incinirse incinsin insan; kendini yaratanın şefkatine rahmetine teslim olduğu an düştüğü yerden kalkar, yeniden zulmetten selamete çıkar.