Hakikatı Kelam Şiiri - Sadık Kocabaş

HAKİKAT-İ KELAM:
Laf kalabalığını bir kenara at,
Boş teneke gibi çalma ey cahil
Dünya dediğin bir kuru saltanat,
Nefsinin peşinde olma ey cahil.

Anadolu ruhu özümde saklı,
Sanma ki bu kafa senden meraklı.
Gafil her zaman kendince haklı,
Zehirli deryaya dalma ey cahil.

Derviş dede deyip hor görme beni,
Bin yıllık tarihin içidir yeni.
Sarsar uykundan şu sert lisanı,
Kibrin çukurunda kalma ey cahil.

Aslanın yelesi kediye düşmez,
Mayasız hamurdan ekmek de pişmez.
Gönlü dar olanın ufku genişlemez,
Sığ sular içinde yüzme ey cahil.

Amasya toprağı, Turhal havası,
Bitmez bu yolun hiç bitmez davası.
Edepledir elbet kulun davası,
Haddini bilmeden gelme ey cahil.

Sözümün kılıcı kınından çıktı,
Kendi kaleni bak kendin yıktı.
Sahte ariflerden şu canım bıktı,
Kalemsiz Şair oldum, gülme ey cahil