Bugün 21 aralık ve en uzun gecemiz
Sen bensiz,ben sensiz
Bülbüller bize şarkılar söylerdi hep
Ama bu gece yerini baykuşlar aldı
Öterler,öterler peş peşe
Aylardan aralık ve ben seni aralıksız görmek isterim
4 tane çocuk ölmüş
Her birinde ayrı bağırmalar,yakarışlar
Yumruklar havada uçuşuyor
Çırpınışlara karşı
Sesimiz titrek,ürkek
Özgüveni yitirmiş ana,baba
Cam kırıkları üstünde yürüyoruz
Bir kadınla ve karnında
Yasak meyveyi de yiyoruz
Daima
Öldürenlerle hep beraber yaşıyoruz
Ben anladım ki yetişkinliğimde
Çocukken aptaldık
O yüzden hayatta her şey güzeldi
Ben çok sonraları anladım ki
Hayatı tozpembe olanlar hep aptaldı
İnsanların ihtiyaçlarını belki de
Ağlamadıkları için anlayamıyoruz
Oysa bebekler öyle mi
Bir kopardı mı kıyameti
Gelmesin bakalım yiyecekler
Sanıyorum zamanla unutturmuşlar
Bu soğuklar sana yaramaz be güzelim
Ben donuyorum seni nasıl ısıtayım
Elimde bir tas çorba ve bir ekmek
Söyle bana seni nasıl doyurayım
Ben bu dünyada kendimi sevemedim
Bir müzik notası sessizliğinde duydum
O aşk dediğin çehreyi
Kısaydı ama kalbime dokundu
Asla unutamam o bana verdiğin notayı
Zaman geçtikçe arttı değeri anlamadım
Mübarek,klasik müzik sanki
Bir işitme engelli bir kuşun sesini
Tam anlamıyla anlayamıyorsa
Bir insanda evreni ancak
İki insanla anlayabilir
Bir görme engelli kuşları göremiyorsa
Evreni görmek için dört göz olmak gerekir
Şimdi hangi ülkelerde, hangi evlerde ve sokaklarda
Hangi kalemlerin ucunda ve hangi beyinlerde
Ve hangi varlıklara, kimselere şiirler yazılıyordur
İşte o duygusuz ve bilinçsizce bu dünya hayatına
Ve karısına, sevgilisine, milletine, insanlara ve varlıklara
Yazdığı şiirlerin bir anlamı olsun diye
Ölümden dönenlerin söylediği
Şu laf meşhurdur
Tam o anda ışık gördüm derler
Biz televizyonu açınca da
Işık geliyor kapatınca da
Sende bir televizyondun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!