Hâfızın Annesi Şiiri - Adil İslamoğlu

Bir sevdaydı, annem, Hâfızlığım; Rabbime yakın olmak için çalışıp çabaladığım...
“Kulum” dediğinde, sinemde taşıdığım 114 sûreyle, “Buyur Yâ Rabbi!” diyebilmek içindi akıttığım gözyaşlarım, düşlerimde âyetleri sayıklamalarım.

Birileri dünyalık heveslerin peşinde koşarken, Hâfızlığımdı benim Rabbime doğru koşmalarım.
Kaç mevsim gelip geçti bizim gönül dünyamızda, annem. Ne çetin kışlar gördük birlikte bu fânî dünyanın bataklıklarında. Nefsim sırtımdan çeker, şeytan önüme türlü türlü engeller dizer...

Ne zaman içimde bir fırtına kopsa, ne zaman ayağım bir taşa takılsa, senin sessiz duanın kanatları altına sığınırım.
Bilirim ki senin duan, karanlık gecelerde yolumu aydınlatan bir kandil; nefsimin yakıcı ateşine serpilen bir serinliktir.
Sen olmasan, bu fırtınalı denizde pusulasız kalırdı ruhum. Senin şefkatin, şu fânî âlemin bütün meşakkatlerine göğüs germe gücü verir bana.

Bazen hayatın yükü o kadar ağır gelir ki, durup soluklanacak tek bir gölge arar gözlerim. İşte o an, senin sabrın geçer zihnimden. Dünya ne kadar yorucu, ne kadar vefasız olursa olsun, senin bir tek “yavrum” deyişinle sığınacak en güvenli limanı bulur gönlüm...

Her düştüğümde sen, duanla elimden tutup kaldırdın beni, annem. Yolumu kaybettiğimde, gönlünü bana sığınak eyledin.
Ben dünyanın içinde yönümü şaşırdıkça, sen beni Rabbimin kapısını hatırlatan sözlerinle kendime getirdin.

Bu nurlu yolda sabrı tebessümünde, gayreti dualarında gördüm, annem.
Ne zaman hüzünlensem şefkatinle kucakladın; hüznümü sevince, karamsarlığımı umuda çevirdin hep.
Her sayfada biraz daha ağırlaşırken yüküm, sen destek oldun hıfzıma; yalnız bugünlerime değil, umut oldun yarınlarıma...

Meğer ben Kur’ân’ı hıfzederken, sen de beni duanla muhafaza ediyormuşsun annem…

Şimdi tek muradım; senin kapanmayan amel defterin olmaktır.
Dilimden kalbime süzülen, nakış nakış zihnime kazıdığım her âyetle sana hayırlı bir evlat olmaktır niyazım.

Biliyorum, annem; bir güldü Hâfızlığım... Kokusunu duymak için dikenine katlandığım...