Ben korktuğum zamanlarda bile, senin hissedemeyeceğin o essiz rüzgara sarıldım.
Beni yalnızlığımla korkutamazsın!
Gitmek isteğen arkasına bakmaz,
sağlam basar ayağını yürüdüğü sokaklarda.
Sabrını zorlamaz bir insan kendinden emin olur ve gider.
Sorular belkide cevapsız kaldı,kalemler konuştu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta