Hafiye Şiiri - İbrahim Coşar

Vedalar sehpasında çekiliverdik dara
Ayrılıktır canandan bizde kalan hediye
Şiirler seslendirdik sessiz yalnızlıklara
Karanlığın ecesi duyup ses verir diye

Esrik bir sevdalının yolunda taştan duvar
Binlerce şiir taşır kalpteki repertuvar
Akşam kızıllığında basınca ruhu efkâr
Kalbimin içerisi kırık dökük şantiye

Kekremsi bir tat vardır artık ıhlamurlarda
Toprak kokusu aldı aklımı yağmurlarda
Hasret çeken yürekler olmazsa umurlarda
Taştan yürekler oldu aşktan diskalifiye

Hasretler biriktikçe kalplerde yığın, yığın
Toz duman kattı rüzgâr, kesildi yolu dağın
Kendine özgü bir hal aldı birden varlığın
Sitemlerden korumaz kalbi kırık şemsiye

Coşari tutan yoksa uzanan ellerini
Yârinden gelen bakış kesmişse dillerini
Pastel renklerle donat artık hayallerini
Dadanmasın gönlüne aşk bilmeyen hafiye

13.07.2026/Samsun