Güzelim Şiiri - Mustafa Uzğuç

Bazı yüzler vardır,
bakınca insan güzelliği değil,
güzelliğin neden yaratıldığını düşünür.

Seninki öyle bir yerde duruyor.

Kaşlarının arasında
kimsenin görmediği bir sessizlik var;
sanki yüzün,
dünyanın bütün gürültüsünü
kırmadan susturmayı öğrenmiş.

Gülüşünse başka—

Bir insanın içindeki bütün kapıları
anahtarsız açacak kadar hafif,
ama ardında yıllarca yankılanacak kadar derin.

Öyle bir tatlılık ki bu,
şekerden değil;
bir çocuğun dünyaya hâlâ inanabildiği
o ilk yerden geliyor sanki.

Yüzüne bakınca
insanın aklına güzel şeyler gelmiyor yalnızca;
güzel şeylerin
bir gün gerçekten yaşanmış olabileceğine
inanıyor insan.

Gözlerin hakkında
uzun uzun konuşmak haksızlık olur.
Çünkü bazı güzellikler
anlatıldıkça eksilir.

Ben onları
bir babanın kızına baktığı yerde düşündüm:

Dünyanın henüz kirletemediği,
adı konmadan sevilen,
bir ömür boyunca
“iyi ki” diye saklanan
bir mucize gibi.

Belki güzellik dediğimiz şey
yüzün kendisi değildir.

Belki insanın
bir yüzü görünce
kendi içindeki iyiliği
hatırlamasıdır.

Sen gülünce
bunu anlıyor insan.

Ve gözlerin…

Onlara güzel demek
biraz eksik kalıyor.

Bazı insanlar güzel doğmaz yalnızca.

Bazı insanlar
güzelliğe
bir anlam kazandırır.
Senin gibi…

Mustafa uzğuç