Güvenemedim ne kendime, ne anama, nede babama,
Dünya damgasini vurmus, güvençsiz kaldim yolda,
Kimse yol göstermez, kimse tanimaz beni bu dünyada,
Aklima gelmiyor degil, biliyorum ölüm var sonunda,
Hiç bir zaman destek olan olmadi, kimse yoktu yanimda,
Hep aci hep keder vardir canimin cananinda,
Güvenemedim kendime hiç bir konuda,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta