Ben hep tek başıma yürüdüm yolları,
Sarmadı ömrümü dostun kolları.
Çok düştüm evet, ama kalktım hep,
Kimseden beklemedim ben bu kolları.
Yazları da gördü bu ömür kışı,
Gönül heybemde saklı en temiz duygularla,
Yürüyoruz seninle biter bitmez yollarla.
Sırtımı yasladığım o en sağlam duvarla;
İyi ki varsın can dostum, iyi ki seni tanımışım,
Sesini duydum, dünya durdu.
Karanlık çöken dünyama, güneş doğdu.
Seninle yüreğimde, ilkbahar açtı.
Seninle olmuş bana, dünya cennet.
Bugün aklıma geldi de,
Herşey boş yalan dünyada,
Geldik gidiyoruz bomboş,
Değerli olsan ne, değerli olmasan ne.
Yüzüm gülmedi ne çocuklukta ne de gençlikte.
Umutla baharı beklerken
Mevsimler artık kışı gösteriyordu,
Ölümün soğuk uykusunun ağları sardığı gibi.
Gözlerinin gülümsemesi aydınlattı karanlık dünyamı,
Saçlarının ellerimde tel tel akması,
Paha biçilemez kokusu...
Seninle öpüşürken ciğerlerimde hissettim nefesini.
Canımın canı,gözümün nuru, hayat kaynağım.
Ömrümün baharı, ağaçlarda ki çiçekler gibi sevdiğim.
Huzurum, dünyam, ruh ikisizim.
Sevmeye, korkmuyorum seninle sevdiğim.
Senin ismini dağların zirvesine haykırdım;
İçten ve sessizce, kimsesizce...
Benim sevgim dehşet olur,
Benim sevgim zulüm olur,
Benim sevgim ölüm olur;
TEK UMUDUM VARDI
Yine zamansız geldi, hüzün vurdu.
Ölüm kapımıza dayandı.
Sevda yeli tokat gibi vurdu,
Sessiz çıklıklarım arşa dayandı.
Benim aşkım biraz uyuz ve gıcık,
Bense uyuz ve gıcık biriyim.
Tencere yuvarlandı, sahibini buldu;
"İyi ki yanımda" dediğim tek insan...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!