Gurbet Şiiri - Can Elif

Ben çekildiğim kıyıda
viran olmuş bir yolcuyum.
Gönlüm hâlâ gurbetin bağrında…

Seni özlemek,
adını her anmak değilmiş meğer;
adını anmadan da
her şeyin içinde seni aramakmış.

Bir akşamüstü gökyüzüne bakarken,
“belki o da şimdi bakıyordur”
diye iç geçirmekmiş.
Bir şarkının en sessiz yerinde
boğazına düğümlenen şeyi
kimseye anlatamamakmış.

Özlemek bazen
bir kapının açılmayacağını bile bile
sesini içeriden duyacakmış gibi beklemekmiş.
Bazen kalabalığın ortasında
sana ayrılmış bir boşluğu
kimse fark etmeden seyretmekmiş.

Ben seni yalnızca yokluğunda değil,
var olduğun bütün zamanlarda özlüyorum.
Çünkü sen gittikten sonra
geçip giden yalnız sen olmadın;
seninle birlikte içimde
bir evin sıcaklığı da sustu.

Şimdi deniz her gece kıyıya vuruyor,
ben her dalgada senden bir haber bekliyorum.
Oysa biliyorum;
bazı özlemlerin yolu kavuşmaya çıkmıyor.
İnsan bazen birini beklemiyor,
onun geri döndüğü gün
içinde yeniden doğacak o hâlini bekliyor.

Ve ben seni öyle derinden özlüyorum ki…
Bu artık sana ulaşmak değil;
sana ulaşamayacağımı bile bile
kalbimin senden vazgeçmeyi öğrenememesi.

Belki de en büyük gurbet bu:
İnsanın, en çok sevdiği yerde
kendisine ait bir kalp bulamaması..