Günün ilk ışığı Şiiri - Mehmet Ata Günal

Şiir, Mardin Kalesi’ni bir karakter gibi ele alıyor; sadece bir taş yığını değil, yaşayan, hafızası olan bir varlık olarak anlatıyor. “Beden” kelimesi kalenin tamamını temsil ediyor ve “gözler” kelimesi pencereleri simgeliyor. Bu pencerelerden Mezopotamya’ya bakan manzara, tarihin derinliği ve sabah ışığının büyüsü bir araya geliyor. Günün ilk ışığı kaleye vurduğunda, ışık taşlara gerdanlık gibi süzülüyor; kale adeta uyanıyor ve tüm geçmişi, taşların içine mühürlenmiş anılarla birlikte gözler önüne seriliyor. Her taş, bin yıllık bir hafıza taşıyor; rüzgârın pencere perdelerini hafif sallamasıyla geçmiş ile bugün arasındaki bağ somutlaşıyor. Kale, aynı zamanda bir kartal yuvası gibi güçlü ve heybetli; zirvesinden ufka bakarken hem kendini hem çevresini kucaklıyor. Şairin sessizliği, kaleye duyduğu hayranlık ve saygının bir yansıması; güneş ve rüzgârla birlikte, hem fiziksel hem ruhsal bir uyanışı izliyor. Şiir, sadece bir mekân betimlemesi değil, aynı zamanda zamanın ve anıların dansı; kalenin sabah uyanışıyla okuyucuyu görsel ve duygusal bir yolculuğa çıkarıyor. Perdelerin sallanması, ışığın taşlarda dans etmesi ve gözlerin/pencerelerin ufka bakışı, şiiri hem bir manzara tablosu hem de tarih dolu bir meditasyon hâline getiriyor. Kısaca: Bu şiir, Mardin Kalesi’nin sabah uyanışı, tarih ve doğanın birlikteliği, hafıza ve gözlem üzerinden okura aktarılmış bir görsel ve duygusal şölen.