Güneşi içen çocuklar
Al yanaklı çocuklar beliriyor öteden
gökkuşağı renkli göğün altında
ben yine yalınayak düşmüşüm
kendimi arıyorum yorgun yollarda
kuşlar halaya tutuşmuş
umut barandır yaralı kanatlarında
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
MERHAMETE MUHTAÇ
ÇOCUKLAR.
Hayvanî valideler, yavrularını, küçükken
vazifeleri itibariyle, lezzetle himayeye
çalışırlar. Büyük olduktan sonra vazife kalkar,
lezzet de gider. Yavrusunu döver, elinden
daneyi alır. Yalnız, insan nev’indeki
validelerin vazifeleri bir derece devam eder.
Çünkü insanlarda, zaaf ve acz itibarıyla, daima
bir nevi çocukluk vardır; her vakit de şefkate muhtaçtır.
Ne yazık ki insanın nazdar ve aciz yaratılmaları
rahmete daha layık olmasını gerektirmektedir
Ama havyanlar kadar masum olamadıklarından
en çok da acıyı onlar çekmektedir.
ELLERİNİZE VE YÜREĞİNİZE SAĞLIK
ŞAİRİM VAR OLUNUZ SAYGILARIMIZLA.
ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta