Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ne zamandır duymamıştım
hasrettim bu söze
sende bitmişti en son
senle beraber gitmişti
uyanmadım hiç böylesi
akşamdan kalma mahmurluğumla
yatağımda leş'tim
Bu ne güzellik böyle
bu ne büyük bir süpriz
dualarımı duymuş olmalı Tanrım
bir daha söyle,tane tane
hecele lütfen tek tek
Gü-nay-din de
Yok, yok öpücüklerini sonraya sakla
o kadarı çok gelir bana
sadece gülümse ve söyle
tane tane, tek tek,hecele
Gü-nay-din, gülüm de
Açma perdeleri, girmesin güneş
kıskanır beni gün, alışkın değilim
bu sabah sen yeterlisin
kapıyı de sürgüle girmesin yel
kokun kaplasın her bir yanı
doysun ruhum,
içerim dolsun,
yıllardır sana ac'ım ben
sana muhtaçtım, anlıyor musun
gülümse ve söyle,
-Günaydin de
Ben, nazlanayım biraz
kıvrılayım şöyle hafıften,
üstümü de örteyim olmazsa
tafra yapayım ha, ne dersin
buna ihtiyacim var,
birazdan kalkar oynarım
zillerimi de takarım görürsün
taklaları atacağım şaşırma
sen gülümse sadece
bu sabahı çok özledim ben.
İşe de gitmem bügün
sokağa bile çıkmam inan ki
askıya alacağım hayatı,
az mi askıda kaldım ben
az mi cenderelerde,
mazur gör, bu benim hakkım
kuşlar bile konmazdı pencereme
şimdi sen burdasın
hadi söyle,bir daha de,
tane tane, hecele lütfen
Gü-nay-din,
Öpücüklerini sonra ya sakla
güzelliklerin çok gelir bana
nefes alayım dur bir dakıka
sen,gülümse ve söyle
-Günaydin yeni gün,
-Günaydin tüm güzellikler..
elinize sağlık anlamlı bir şiir,,,
İşe de gitmem bügün
sokağa bile çıkmam inan ki
askıya alacağım hayatı,
az mi askıda kaldım ben
az mi cenderelerde,
mazur gör, bu benim hakkım
kuşlar bile konmazdı pencereme
şimdi sen burdasın
hadi söyle,bir daha de,
tane tane, hecele lütfen
Gü-nay-din,
Mutlu yürekten mutlukuk dizeleri... Bir gülüş bir günaydın bile yetiyor kimi zaman insanın mutlu olmasına...
Mutluluğunuzu biz de hissettik...
Güzel şiiri yazan yüreğe tebrikler
Saygımla
Günaydin yeni gün,
-Günaydin tüm güzellikler..
.........GÜNAYDIN TÜM YÜREKLERE...KUTLARIM
GÜZELDİ.....tebrikler mehmet bey
şu üç hecelik sihirli kelime... neden esirger ki insan oğlu gururdan dönmeyen diller toprak olacak oysa...
ne diyeyim üsdat inattır insan oğlu...
harika bir şiirdi kutlarım saygılarımla
NE GÜZEL BİR ŞİİR OKUDUM NE GÜZELDİR BİR GÜNAYDINLA GELEN MUTLULUK
ESKİ ŞİİRLERİMDE DOLAŞIRKEN BİR YORUMUNUZA RASTLADIM ARTIK GÖREMİYORUM SAYFALARIMDA KIRGINLIKMI DÜŞÜNCESİYLE SAYFANIZA GELDİM İYİKİ GELDİM BU GÜZEL MULULUK ŞİİRİNİZLE BÜTÜNLEŞTİMHEPİMİZ O KADAR HÜZÜN DOLUYUZKİ HAKSIZLIKMI EDİYORUZ YAŞAMA İŞTE BİR ÖRNEĞİ BİR GÜNAYDIN KELİMESİ DE YETEBİLİYOR BAZEN MUTLU OLABİLMEYE KTLUYORUM SAYGI DEĞER DOST DAHA NİCE MUTLULUKLARA
MÜZEYYEN BAŞKIR
bir günaydın günü aydın ve mutlu etmeye yeter bazen...
tebrikler
Öpücüklerini sonra ya sakla
güzelliklerin çok gelir bana
nefes alayım dur bir dakıka
sen,gülümse ve söyle
-Günaydin yeni gün,
-Günaydin tüm güzellikler..
ic acici bir siir yurekten tebrikler selamlarimla
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta