Günahların Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir dahi sanıp göğe çıkartmışlar ozanı,
Sonra taşa tutmuşlar düzeni bozan canı;
Bir yabancı rüzgardır eser ıssız vadide,
Kendi gölgesin arar yürürken her caddede.
*
Yaşatmak için önce öldürmek de adettir,
En büyük ihanetler sahteden saadettir.
Yüce saraylar gizler aşığın yarasını,
Zalim tarih yazmaz o bahtın kapkarasını.
*
Asıl gerçekler hep bir sır olarak kalacak,
Herkes kendi yalancı rüyasına dalacak.
Hain olur çevirmen anlam bozulduğunda,
Susar çünkü şairler şiirler solduğunda;
*
İnanmam aşkın o saf ve yüce büyüsüne,
Kimse çekemez beni cehennem sürgününe.
Aslında eceler, hep çirkin bir yüze sahip,
Halkı ezen hükümdar kendini sanmış rahip.
*
Tarihin ilk kuralı zalimi üstün seçmek,
Kim güçlü ise hemen güçsüzün boynun biçmek.
Yöneticiler sahte bir dahiyi överler,
Yüceltilir aslında insanları dövenler.
*
En korkunç cadıdır o eli kanlı zorbalar,
Bakanları taş eder giydiği mor robalar.
Ozan gelip kılıcı çekene dek taşlarlar,
Düzen bozulunca da yeni baştan başlarlar.
*
Baş koparmaya kimseler asla gelmesinler,
Zirvedeki zorbayı herkes aslan bilsinler.
Eğer yazılmış ise kitaplar da boş yere,
Sitem etmek anlamsız bakıp akan nehire;
*
Sonuçta tarih denen o çok kesin gerçekler,
Yazılmamış kuralla hep bu yanlışı bekler.
Taşlamacı ozanın sözleri ok gibidir,
Sarayları yıkacak devrimlerin dibidir.
*
Çünkü kesin hükümler günün birinde çöker,
Gerçek onca tarihten yalanı çekip söker.
Zaman gelir ismi silinir sahte şahların,
Yüzüne vurulur hep yaptığın günahların.