Gümüşlük Şiiri - Sezer Ateş

Gümüşlük’te sahilde,
Güneş vuruyor beyaz tenine.
Üstünde çiçekli bikinisiyle,
Kumsala uzanmış öylesine.

Güzelliği yansımış masmavi denize,
Ay ışığı altında dans ediyor teknede.
Onu görmek için bekliyor insanlar iskelede,
Ondan çok uzaklardayım, bense.

Bulunduğu her zaman dilimi,
Rakının yanında balık misali.
Gümüşlük’ün en güzel yeri,
Rüzgârının bıraktığı esintisi.

Bir yaz gecesi, yıldızlar altında,
Balıkçı tekneleri salınır yavaşça.
Gümüşlük uyur, sessizliği vurur sulara.
Rüzgâr adını fısıldar dalgalara.

Bu yaz akşamı yalnız ona ait ya,
Zaman unutur akmayı burada.
Ben kalırım o anılarla,
Yaz geçer, rüzgâr diner ve aşk biter zamanla.

Deniz mavi, gökyüzü ışık saçar.
Tavşan Adası’na sessiz bakışlar,
Gümüş renkli denizi, ay ve balığı
Temsil eder senin bende ki aşkı.

Yaz başka Gümüşlük kıyısında,
Işıklar yanmış kıyı boyunca,
Ayak izleri karışır kumlara,
Çıplak görüntün çıkmaz aklımda.

Kendisi tam bir yaz mevsimi,
Benim denizlerime renk katan kendisi.
Güneşe doğru poz verirken ki ifadesi,
Dersin! Bu Tanrı’nın eseri.