Gülüşün Bedeli Şiiri - Ercan Köse 2

Gülüşler cebinde taşınmaz;
vakti gelince çıkarılıp
yüze iliştirilmez.
İnsan, içinde kış varken
yüzüne bahar çizemez.

Bazı tebessümler
sus pus olmuş bir çocuğun
içeriden açtığı penceredir.
Her rüzgâra açılmaz,
her dokunuşa ışık vermez.
Bazen susmak,
söylenmekten yorulmuş bir cümlenin
Artık vazgeçilmiş son kelimesidir.

Çok insan vardır;
yaraya merhem diye gelip
parmağını bastıran…
“İyisin,” deyip
iyileşmeyi mecbur bırakan.

Oysa bazı yaralar
iyileşmekten önce
anlaşılmak ister.

Her tebessümün ardında
biraz suskunluk,
biraz kayıp,
yutkunulmuş bir “keşke”
ve adı konmamış geceler vardır.

Sonra bir gün
yıllardır kapalı duran
bir odanın perdesi
kendiliğinden kıpırdar.
Kimse bilmez
o perdeyi kaç gece
içeriden kimin tuttuğunu.
Şimdi biraz aralıksa,
sebebi bahar değil.
Ağır bir fırtınanın pervazlarda bıraktığı,
onarılamaz bir hasarıdır.

#dusuneninsanerckose
Ercan KÖSE