Gülüşün Şiiri - Kasım Kobakçı

Sesin şifa sunar tüm Kafdağı'na,
Sözlerin siler o dertleri hemen.
Masallar diyarı kurar anbean,
Gülüşün umutlar eker tarlaya.
*
Fikrin taşır bizi uzak dağlara,
Masmavi göklere uçar düşüncen,
Kırar zincirini tüm cahillerin,
Güzel sevinçler yollar uykumuza,
Sonsuz huzur katar senin nefesin.
*
Ruhun sarmalar ey Şehrazat bizi,
Zihnine giremez zerre düşmanlık.
Şefkat coşkusuyla büyür ormanlık,
Sürekli insana adanmış izi.
*
Destanlar okuyan şahane sesin,
Hüzünlü yüzlere tebessüm verir.
Çileler er geç bu destanla biter,
Cümlelerin ruhumuza can üfler.
*
Düşlerin gezinir yüce dağlarda,
Berrak denizleri aşan düşlerin,
Yıkar benliğini o zalimlerin,
Eşsiz zaferler fısıldar sabaha,
Coşkulu rüzgardır senin sözlerin.
*
Özün sırlar taşır eşsiz anlatan,
Asla barındırmaz zerre kederi.
Merhamet akıtır daima seli,
Dostluğu her ana sığdıran vicdan.
*
Dilin mızrap olur ince sazlarda,
Ezgisi yok eder o acıları.
Gizemler yaratır bütün anlara,
Ahengin su sunar susuz çöllere.
*
Hafızan denizdir ulu boşlukta,
Bulutlara değer senin erdemin,
Yıkar kibrini şu ezen zorbanın,
Şahane günlerden haberler gelir,
Engin barış iner o isyanlara.
*
Vicdanın sarmalar tüm o canları,
Barındırmaz asla hiçbir çirkinlik.
Şefkat bereketi besler diyarı,
Durmadan insana akan şelale.