(2017)
Gülüşü, sanki bir bülbülün ötüşü;
Bir sümbülün açması gibi renk cümbüşü.
Ben her üşüdüğümde gülüşü örter üstümü.
Sen hiç peki, sevilmediğin için kendine küstün mü?
Sen bir ağaç olsan, ben bir yaprak.
Güz gelince döktüklerinden hani, basit ve sıradan.
O dökülüş belki sonum olacak,
Ama yine sende yeşereceğim,
Ruhum huzuru bulacak.
Kayıt Tarihi : 20.09.2026 01:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!