Şehrin üstüne düşerken akşam karanlığı.
Belli belirsiz yüzümde günün yorgunluğu.
Hayalde etsem koynuma dayamış omzunu.
Resimlerimize bak ta gülümse be gülüm.
Yürürken yola düşen yapraklardadır kokun.
Gözlerin rengi olmuş zamanla yeşil yosun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta