Gülseli/şiir-2 Şiiri - Hamdi Oruç

Gülseli/şiir-2

Gül insan dünyanı gül eder
Gülse o gül insan
Gözleri gülse gökler gülüyor...
Gülse sen beni anlamaktan acizsin hep

Duada elleri yeşil ormanlara beğel
Duada elleri bin orman oluyor
Su damlıyor parmaklarından
Gülse o Yunustan ilahiler okuyan bir derviş
Bir derviş o bir Allah dostu o Gülse
Gülse senin beni anlamama inadın var

Her yağmur duasında
Bin yeşil ormana bedeldi o
Gülse onu sıradan bir derviş sanma o bir Allah dostu
Görseydin onu o duada yağmur damlıyordu parmaklaroından
Bir parmağı nildi....
Bir bedduası kurutur Nili
Bir parmağı Sakarya
Nur gibi akan Sakaryaydı bir parmağı.

Gülse gülse bir günde dağ olurum
Sen ne sandın beni Gülse
Sen tanıyamadın beni gülse
Ben Cennet kızı değil Cennet kızdaki Cennneti sevdim gülse
Nehirler gibi süründüm...Dal oldum her bahar uzadım o Cennete Gülse

Kahve içsem onun gözlerine bakarak
Karşı karşıya
Pazar pazara çarşı çarşıya dost olur

Kahve içmek isterim gözlerine bakarak
Eriyip karlar gibi akarak
Gülse

Gülse baksana gelse en mavi deniz ben oluyoruç
Gülse baksana gelse mavi yağmurlarla yıkanıyorum
O güzel insanı sevdim
Kahve içmek isterim
O özü güzel yüzü güzelle
Kahve güzel çay güzel onunla

Hey gülse sen beni anlamadın gitti
Beni sevme ama anla Gülse
O yüzüme Gülse ben gül oluyorum
O Yunustan ilahiler okuyan bir derviş Gülse
O bir Allah dostu Gülse
O bir mavi minare...göklere uzayan mavi bir çınar elleri...
O bir yıldız bayrağına şu gönlümün koymuşum onu

Hey
Gülse bir de Cenneti sevdim
Evlenmek isterim güzel güzel onunla
Kırk günlü düğünler yaparım ona

O güzel insanı sevdim
Gülse
Bir kahve içmek istiyorum onunla
Gözlerim yıldız olur
Ellerim gemi
Gideriz uzaklara yıldızlara...
Güneşlere ateşlere başka dünyalara
Görülmedik rüyalara
Bir kahve içmek istiyorum onunla
Kahve içmek istedim bir tek onunla
Gülse

Hamdi Oruç