Gülnihal Şiiri - Yavuz Değirmenci

Bilmezdim sevdayı-aşkı nasıl şey
Aklımı başımdan aldın Gülnihal
Koydun kadehime bir bakışlık mey
Dudaktan kalbime daldın Gülnihal

Beni meftun etti bir çift ela göz
Bakma dediysem de dinlemedi söz
Her gece sevdadan geri kalan köz
Alıp da düşüme geldin Gülnihal

Ahu bakışına gönlümü taktın
Gözümü gözünde tutsak bıraktın
Kaçtığım her yerde sükûta baktın
Beni tenhalarda buldun Gülnihal

Ruhumu okşayan hayalmiş meğer
Anladım yüreğe ok nasıl değer
Bir lahza bakışın cihana değer
Bu günüm, yarınım oldun Gülnihal

Kalbinden kalbime kurdun bir hile
Kirpiğin okuyla düşürdün dile
Meftun ettin beni kızılca güle
Bağrıma dikenle doldun Gülnihal

Kendimi ararken yar aynasında
Hasret-hüzün buldum sır aynasında
Sinemi harladın nar aynasında
Yüreğimi külhan kıldın Gülnihal

DEĞİRMENCİ gayrı dört bir yanımı
Hicranla doldurdun yıkık hanımı
Azrail alırken candan canımı
Ansızın yüzüme güldün Gülnihal

Gülnihal:Gül ağacı
Harlamak: Ateşi, öfkeyi artırmak
Külhan:Hamamı ısıtan ocak