gül i zan bahçesinde hayallerimle anılarımda
demli bir çayla seni yudumluyorum
akşamın bugusu kaplıyor sevdanın yürek akıntısını
kaldırımlara yıldızlar vuruyor bendeki sensizliği aydınlatırcasına
yorgun bittik yarınlarım gelmiyor sensizlikle sana
rüzgarla ağaçlar sevdama eğiliyor ve hüzünle
yapraklarını döküyor sanki bana ağlıyorlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta