Gülizar Şiiri - İsmail Uysal

Zaman hızla geçiyor, hızla kirleniyoruz
Büyüyor bir ur gibi içimizde günahlar
Toprağa /can bedende/ sindikçe siniyoruz
Bir rüya aleminde yaşıyoruz Gülizar
Dolduk, nefes yetmiyor, taşıyoruz Gülizar

Bir çocuk gözlerinin rengiyle baktı bugün
Zaman çağladı sanki su oldu aktı bugün
Ateş değil sadece su bile yaktı bugün
Söyle Gülizar yürek buna nasıl dayansın

İstersin ki ateşe döktüğüm su da yansın
Yansın, soğuyacaksa yüreğin o da yansın
Yıkılsın her bir saray, köşk oda oda yansın
Dört bir yanımız ateş, üşüyoruz Gülizar
Zaman sarp bir kayalık, düşüyoruz Gülizar

Semada dolunay var, korkuyor musun hala
Gecenin sükutundan ürküyor musun hala
Gözyaşını içine döküyor musun hala
Söyle çocuk düşlerin uykusundan uyansın

Gülizar, akacaksa gözyaşın arz utansın
Çok gören çok utansın, az gören az utansın
Sebep olan her bir söz, görecek göz utansın
Utanmadan kaç haddi aşıyoruz Gülizar
Hamalız, dert katarı taşıyoruz Gülizar

Yağmur misali düşen hüzün damlasında sen
Kalbin hatıratları adlı zulasında sen
Kirpiğin ok halinde, gözün elasında sen
Gülizar, hayal misin çocukça bir düş müsün
Setr edilmiş bir can mı, sade görünüş müsün
Bahar içinde kış mı, hani nevruz Gülizar
Bir ben miyim dünyada aşka maruz Gülizar
Nedir gökgütültülü bu taarruz Gülizar
İçimde kaç yıl öldü kaç taze rûz Gülizar