Güle güle git Şiiri - Derya Avşar

Git, güle güle git

Bir sonbahar mevsiminde;
Ilık ılık yüzüme çarpıyor rüzgâr.
Yüreğimden dökülüyor yapraklar.
Bir yaz mevsimi gibi,
içimden sıcacık tutarken seni...
Zemheri ayazını giyinmişcesine,
sessizlik, sensizlik çöküyor üstüme...
Azar azar tükeniyor umut kırıntıları.
İçimdeki şımarık çocuk duruldu.
Rengarenk çiçekler soldu.
Kuş cıvıltıları sustu.
Sustu sen sen diye haykıran yüreğim.
Nede güzel azar azar öldürdün beni.

Ah be caniçim!
Demek sen de vefasız çıktın...!?
Sen de bir çırpıda silip attın yürek özünden,
Beraber geçen o güzel günleri unuttun...
Ne diyebilirim ki arkasını dönüp gidene;
"Git, git, güle güle git!"
Demekten başka?
Kolay olmuyor, elbet acıtıyor,
Acıtıyor her hücreni inceden inceye.
Gidişler umudun bağrını yırtıyor,
Hüzne boğuluyor mutlu düşler, gülüşler.
Ah be! Yine yanlışa düştü yüreğim,
Yine inandı, yine kandı, yine kırıldı
ve yanıldı...
Kahretsin yine yanlış adreste kaldı yüreğim...

Ah be caniçim!
Demek sen de vefasız çıktın...!?
Gidişinin ayak seslerini duyduğum gün,
İçimdeki o güven köprüsü yeniden kırıldı.
Beni böyle arafta bırakacağın ise,
Asla gelmezdi aklıma...
Kafamın içindeki mezarlıklar şehiri
Bir kez daha bir merasime ev sahipliği ediyor.
Kendi ölüsünü kendisi yıkıyor...
Nede güzel azar azar öldürdün beni.
Helal olsun, helal olsun sana...
28 Eylül 2026