Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir fırtına aldı götürdü yad ellere
Düştü kalktı bahçeden bahçeye
Şimdi bir gül yine
Ne gündüz güler nede gece bakar yüzüne
EYVALLAH DEĞERLİ GÖNÜL DOSTUM GÜZEL BİR ÇALIŞMA TEBRİKLER
SELAMLARIMLA
AHMET AKKOYUN
güller zor çiçeklerdir, neden her yanında dikenler vardır?
belki her bahçede açar ama dileyen koklayamaz ki..
gül... aşkın çiçeği.. anlatım güzeldi.
saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta