Gül ve Evren Şiiri - Semih Eratlı

Ben sana “ Gülsün ! “ dedim,
Gülsün, gülmelisin,
Sana : “ Gülsün ! “ diyen var,
Bununla övünmelisin.
Bilirim ki güllerin dikenleri de vardır,
Ellerimi kanatma, küserim bilmelisin.

Sen gülsün, koklarım,
Aşık mısın ? Yoklarım.
Sevgiyle baksan, tek bir an bile,
Ben o anı ömür boyu saklarım.

Sen gülsün, gül buketi ya da gülistan,
Kalbim okunabilse,
Yazılırdı bir destan.
Yanaş ta koklayayım,
Ruhum kokunla dolsun,
Kokunla dolayım da,
Kurtulayım bu yastan.

Sen gülsün, koklarım,
Aşık mısın ? Yoklarım.
Sevgiyle baksan, tek bir an bile,
Ben o anı ömür boyu saklarım.

Elimde gül, dilimde gül,
Rabbim seni vermiş ödül,
Tenin midir gülistan mıdır kokan,
Seni anlatıyor daldaki bülbül.

Ben sana yangınım dedim,
Bir kez koklamak istedim,
Gül dalında güzeldir, koparılmaz,
Mevsim boyu gülistanda bekledim.

Sen gülsün, koklarım,
Aşık mısın yoklarım.
Sevgiyle baksan, tek bir an bile,
Ben o anı, ömür boyu saklarım.

Rabbim’in bana lütfu,
Aşktır, aşık olmaktır.
Ruhumu güllere açmak,
Kokusuyla dolmaktır.
Sevgiliyi gülde bulmak,
Aşk ile koklamaktır.
Aşk gülün yaprağında,
Tüm evreni bulmaktır.