Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
niye ki acabola
niye nisanda yağmur yoktu..
selam
iç
Duyulan hüzünler çok güzel bir şiire dönüşmüş.....sağlık ve başarılarınızın devamı dileğimle kutluyorum .....Kutluyorum...........Saniye Sarsılmaz
gitmeler zamansız
zaman acımasız
aah ah siz
geçmiş olsun
iç
tebriklerimle selam ve dua bekir kardeş.
Önce ben gördüm yedi rengini gök kuşağının
Atına binen gidiyordu vakitli vakitsiz.
Bekledim.
Sabaha gün çeken arılar gibi
tebrik ediyorum
Hastande yazıldığındanmı ruhun fırtınasındanmı bilinmez hüzünlü efkar efkar bir şiir ..tebrikler bekir bey ..Hüzün yüreğinizden uzakta olsun inşallah
Umutsuzluk ; güneşin (ilk önce şairin gördüğü) gökkuşağı renklerinden pay almadan , atlarına binip vakitli vakitsiz gidenlerin kattıkları toz duman günlerinde ...Geçmişte kaldığını umduğumuz ağır bir hüzün şiiri .
Kaleminizi ve güzel şiirinizi kutluyorum .
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta