Gözyaşımın sesi Şiiri - Şair Zuzu Şiir K ...

Ya Rabbi…
Bu gece Kur’an’ı açtım ama sayfalar ağır geldi bana…
Sanki her harf kalbime batıyor…
Sanki her ayet “neden geç kaldın?” diye soruyor…
Ben geç kaldım Rabbim…
Sana dönmekte geç kaldım…
Pişman olmakta geç kaldım…
Günahı terk etmekte geç kaldım…
Şimdi gözlerim dolu dolu okuyorum…
Ama bu gözyaşı huzurdan değil…
Bu gözyaşı yükten…
Bu gözyaşı utançtan…
Ya Rabbi…
Bazen aynaya bakıyorum…
Kendimi tanıyamıyorum…
O masum kalp nerede?
O temiz niyet nerede?
Ben ne ara bu kadar uzaklaştım?
Ne ara kalbim bu kadar karardı?
Ne ara dualarım sustu?
Okuduğum her ayette içim parçalanıyor…
“Sabredenlerle beraberim” diyorsun…
Ben sabretmedim…
“Şükredenleri severim” diyorsun…
Ben çoğu nimeti görmedim bile…
Ya Rabbi…
Geceleri içimde bir boşluk büyüyor…
Kimse bilmiyor…
Kimse görmüyor…
Ama Sen görüyorsun değil mi?
Yatağa başımı koyduğumda
geçmişim tek tek geliyor…
Kırdığım kalpler…
Yarım bıraktığım dualar…
Ertelenmiş tövbeler…
Ve ben…
Yastığa yüzümü gömüp sessizce ağlıyorum.
Sesim çıkmıyor ama kalbim çığlık atıyor.
Ya Rabbi…
Gözyaşım o kadar çok ki
Sanki içimde bir deniz var da taşmak istiyor…
Ama korkuyorum…
Ya affedilmezsem diye korkuyorum…
Ya kapından çevrilirsem diye korkuyorum…
Biliyorum, rahmetin sonsuz…
Ama benim hatalarım da çok büyük geliyor gözüme…
Biliyorum, Sen bağışlayansın…
Ama ben kendimi affedemiyorum…
Secdeye kapanınca
alnım yere değiyor ama
kalbim yerin dibine giriyor sanki…
“Affet” diyorum…
Sesim titriyor…
“Affet” diyorum…
Gözyaşım seccadeye düşüyor…
“Affet” diyorum…
Ve içimdeki bütün gurur kırılıyor…
Ya Rabbi…
Beni bu acıyla bırakma…
Bu pişmanlıkla yalnız bırakma…
Bu gözyaşını boş bırakma…
Eğer beni affedersen
bu gözyaşı şükre dönüşsün…
Eğer beni affedersen
bu acı huzura dönüşsün…
Ama eğer Sen kapını kapatırsan…
Ben nereye giderim?
Ya Rabbi…
Bu gece sana sadece sözle değil,
kanayan bir kalple geldim…
Sana sadece dua değil,
parçalanmış bir ruh getirdim…
Ne olur…
Bu kadar ağlamışken,
bu kadar yanmışken,
bu kadar pişman olmuşken…
Beni affet…
Amin…