Gözlerinde Akşam Var Şiiri - Hamit Atay

GÖZLERİNDE AKŞAM VAR

Gözlerinde akşam var,
Rengi solmuş bir umut gibi,
Bir yanda batmakta olan güneşin yorgunluğu,
Bir yanda gitmekle kalmak arasında kalmış kalbim.

Baktıkça susuyorum,
Çünkü kelimeler yetmiyor anlatmaya,
Ne kadar uzağım sensizliğe,
Ne kadar yakın, bir vedaya...

Bir rüzgâr geçiyor içimden,
Senin sesini taşıyor hafifçe,
Bir zamanlar “gel” dediğin o tonda,
Şimdi “git” diyor aynı ses gizlice.

Gözlerinde akşam var,
Ve ben o akşamda kayboluyorum,
Bir bulut gibi savruluyorum sessizce,
Ne yere düşüyorum, ne göğe karışıyorum.

Hani bir zamanlar “sonsuzduk” derdik ya,
Meğer sonsuzluk, sadece bir anın içindeymiş,
Bir bakış, bir dokunuş, bir tebessüm kadar,
Ve sonrası hep eksik kalırmış...

Sana yazdığım şiirleri saklıyorum artık,
Her mısrasında biraz ben, biraz sen,
Biraz da yarım kalmış cümleler,
Yalnızlığın altını çizen...

Bir martı çığlığı duyarım bazen,
Sanki sensin, dön diyorsun rüzgârdan,
Ama biliyorum, dönsem bile bulamam seni,
Çünkü artık senin gözlerinde akşam var.

O akşam ki, ne sabahı var ne umudu,
Yalnızca batmakta olan bir sevdanın rengi,
Bir veda kadar sessiz,
Bir özlem kadar derin...

Gözlerinde akşam var,
Ve ben o akşamda donup kaldım,
Bir daha sabah olmadı içimde,
Çünkü seninle battım, sensizliğe daldım...

Hamit Atay