Gözlerin,
Güneşin denize usulca batışı gibiydi…
Yavaşça ufka süzülürken,
Suyun üzerinde bıraktığın
O altın yolda kayboluyordum.
Ne kıyıya dönebiliyordum,
Ne de sana varabiliyordum.
Her dalga biraz daha
Yaklaştırıyordu beni sana,
Her gün batımı biraz daha
Uzaklaştırıyordu senden.
Oysa ben,
Ne güneşin batmasını istiyordum,
Ne de gözlerinin
Benden uzaklaşmasını…
Çünkü bazı gözler vardır,
Bakınca insan kendini bulur.
Ben seninkilere her baktığımda,
Kendimi kaybediyordum.
Özgür Mutlu
Kayıt Tarihi : 31.10.2026 09:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, bir insanın başka bir insanın gözlerinde kayboluşunun hikâyesidir. Güneşin denize kavuşurken suyun üzerinde bıraktığı o altın yol gibi, bazı bakışlar da insanın yüreğinde unutulmaz izler bırakır. Bazen bir çift göz, koca bir deniz olur. İnsan o gözlerde hem huzuru hem özlemi, hem kavuşmayı hem de ayrılığı yaşar. Güneş her akşam yeniden doğmak üzere batar. Fakat bazı bakışlar vardır ki insanın içinde hiç batmaz. “Gözlerin”, sevmenin, özlemenin ve bir başkasının gözlerinde kendini ararken kaybolmanın dizelere dökülmüş hâlidir. Özgür Mutlu
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!