Gözlerin Şiiri - Andelip Andelip

Hangi gam denizinde, sâhile vurdu hicrân,
Bu aşkı yâd eyleyip nemlenirdi gözlerin.
Kalbindeki sevdâyı yok ederken bu hüsrân,
Âh ile beslenerek, gamlanırdı gözlerin.

Sanma ki, bu diyârda, sen oldun şâh-ı âlem,
Ne yanan bir sevdasın, ne konuşan bir kalem,
Özlemlere doymayan, hüzün dolu bir kelâm,
Kalpte ma’kes bulurken, simlenirdi gözlerin.

Kadir kıymet bilmedin, felek şâhittir buna,
Şimdi dizini dövüp, söz versende sen bana,
Gül açarken bahçende, mevsimler bahar sana,
Beni aşksız bırakıp, demlenirdi gözlerin.

Geçti mazî her zaman, kaderin eleğinden,
Söndü artık hevesler, bu aşkın şeleğinden,
Bir musallâ taşında, sonsuzluk dileğinden,
Ufka dalıp bakarken, kâmlanırdı gözlerin.

O kadar kolay değil, geçtiğin bu dehlizler,
Her sustuğun dakika, yetim kalırdı sözler,
Manalı bakışlarla, sevilirdi bu gözler,
Sıcak kurak çöllerde, çimlenirdi gözlerin.

Seherlerde duamdın, sanki bir nefes gibi,
Hiç ümidim kalmadı, sendeki heves gibi,
Aydınlığın içinde, zindanda kafes gibi,
Karanlığın ufkunda, gemlenirdi gözlerin.

...andelip...