Gözlerin Şiiri - Çağrı Cansever

Ruhumun derin karanlığında,
Bir aydınlık arıyorum..
Ardına düşüp gittiğim ışık,
Başka bir karanlığın kapılarını aralıyor.
Cevapsız soruların,yasak hülyâların eşiğinde,
Bir başıma kalıyorum sonunda.
Karanlıktan korktuğu gibi bir çocuğun,
Korkuyorum ben de yalnızlığın karanlığından..

Serin bir güz akşamında,
Nasıl ürperirse tüyleri bir insanın,
Benim de içime bir ürperti düşüyor.
İçime çektiğim nefes genzimi yakıyor.
İnceden bir sızı kaplıyor sonra yüreğimi.
Yolunu kaybediyor derin karanlığım..
Derken, aklıma munzur bir çocuk edasıyla,
Tebessüm eden gözlerin geliyor.
Gözlerin dinlendiriyor beni.
Bir an sıyrılıyorum tarifsiz hüzünlerden.

Çiğdemlerin bezediği bir bozkır kuytusunda,
Derin bir uykuya dalmak istiyorum.
Ve uyandığımda yaşamamış saymak,
Bütün yaşadıklarımı.
Derken yeniden gözlerin geliyor aklıma,
İçimde bin bir ümit doğuyor.
Yolunu kaybetmiş karanlıgım aydınlığa varıyor.
Gözlerinden ibaret bir dünya kuruyorum kendime.
Kurtuluyorum cevapsız sorulardan,
Derin karanlıklardan..

04.07.2015-Yozgat