Gözlerin Şiiri - Poyraz Baş

Yalnızca bir gün,
Ben de herkes gibi olabilseydim,
Uyurdum.
Lakin sensiz geçen bunca senede,
Geceler kabul etmiyor beni.
Amansız karanlık ve serince esen rüzgar,
Seni fısıldıyor.
Gözlerini…
O ışıldayan gözlerini,
Ve silik hatıraları bir bir
Hatıralar…
İki mirasından birincisi,
Diğeriyse gözlerin…

Gittikçe sana benzediğimi söylüyorlar,
Merak ediyorum.
Sen de benim gibi çeker miydin yalnızlığı,
Senin de içinde bir kor muydu kimsesizlik?
Ve tek dostun sessizlik…
Sen de gözyaşlarınla ıslatır mıydın yastığını?
Düşünür müydün pervasızca,
Geride bıraktıklarını,
Bir gün tekrar buluşmak ümidiyle?

Sensiz geçen günlerim ıstırap,
Söylediğim her söz harap!
Gözlerim nemli,
Bir çocuk misali,
Dokunsan ağlayacak.
Ama senden öğrendim,
Erkekler ağlamaz, ağlamaz BABA!

İsyan ettiğimi düşünme sakın,
Yoksa biliyorum kızarsın.
Lakin ben de kızıyorum bazen.
Feleğe değil,
Ama bu nankör düzene

Değişecek biliyorum,
Er ya da geç!
Değişecek, değişecek BABA!