Gözlerimle Yazdım Güneşi Şiiri - Hamit Atay

Gözlerimle Yazdım Güneşi

Gözlerimle yazdım güneşi,
Karanlık gecelerime inat,
Bir umut taşıdım içinde,
Ve suskunluğumun ardından
Sözcüklerle dokundum ışığa.

Her sabah uyandığımda,
Gözlerim önce seni aradı,
Ama sen yoktun,
Yalnızca gölgelerin kaldı bana.
Ben yine de vazgeçmedim,
Gözlerimle yazdım güneşi,
Kendi içimde yanan bir ateşi.

Bir sevda hikayesi gibi,
Başlamadı her şey bir anda,
Yavaş yavaş büyüdü içimde,
Sessiz, ama güçlü.
Ve her bakışımda seni anlattım,
Söyleyemediklerimi,
Gözlerimle fısıldadım rüzgâra.

Gözlerimle yazdım güneşi,
Kelimeler yetmediğinde,
Bir bakışın anlamını
Bir dokunuşun sıcaklığını,
Gözlerimle çizdim tüm renkleri,
Sensizliğin gri dünyasında.

Ne senin varlığınla,
Ne de yokluğunla
Tamamlanamadı kalbim,
Ama gözlerim…
Gözlerim hep yazdı güneşi,
Yeniden doğan umutları,
Ve her geceyi aydınlatan hayalleri.

Belki anlamadın,
Belki göremedin,
Ama ben sustuğum her an,
Gözlerimle anlatmaya devam ettim.
Seni, bizi, bizi olmayan yarınları…

Gözlerimle yazdım güneşi,
Ve biliyorum,
Bir gün doğacak o ışık,
Gözlerimdeki tüm hikâyeyi
Anlayacak olan.

O güne kadar,
Suskunluğumun içinde,
Gözlerimle yazmaya devam edeceğim,
Gözlerimle sevmeye,
Gözlerimle beklemeye.

Çünkü biliyorum ki,
Bazen en derin sözler,
En suskun bakışlarda saklıdır.
Ve benim sözüm,
Gözlerimde yazılı güneştir.

Hamit Atay