Gözlerim kapalı.
Günün aydınlığında bile
kimi hatıralar
karanlık.
Yüzümden süzülen
yağmur damlaları değil;
çaresizliğin
sessiz ağıtı.
Her damla,
unutulmayan bir ismin
düşen harfleri gibi.
İçimde bir orman var şimdi.
Hangi dala uzansam
kırık…
Yollar
solmuş yapraklarla
örtülü.
Ve ben…
o ormanda
sessiz feryadımın içinde
kendi sesimi ararken
anlıyorum ki;
bazı çığlıklar
göğe yükselmez…
boğazda düğümlenir
ve
insanın içinde
bir geceye dönüşür.
Kayıt Tarihi : 14.3.2026 02:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!