Aşk sözle değil, bakışla başlar.
İki insanın gözleri bir anlığına kilitlendiğinde, zaman yavaşlar.
Orada kelime yoktur ama anlam vardır.
Ses yoktur ama titreşim vardır.
Göz teması olmayan aşk ise uzaktan izlenen bir tablo gibidir.
Renkler yerli yerindedir, çerçeve sağlamdır, görüntü kusursuzdur…
Ama içinde hayat yoktur.
Birine “seni seviyorum” demek kolaydır.
Ama o sözü gözünün içine bakarak söylemek cesaret ister.
Çünkü göz, insanın saklanamadığı yerdir.
Orada yalan uzun süre duramaz.
Orada eksik duygu hemen fark edilir.
Gerçek yakınlık, fiziksel mesafeden önce bakış mesafesini kapatmakla başlar.
Sevdiğine bakamayan biri ya korkuyordur, ya saklıyordur, ya da tam hissetmiyordur.
Çünkü aşk, temas arar.
Ten temasından önce göz teması ister.
Göz teması;
“Buradayım.” demektir.
“Seni görüyorum.” demektir.
“Görülmeyi kabul ediyorum.” demektir.
O yüzden gözlerin konuşmadığı bir ilişkide, kalpler bir süre sonra susar.
İlgi yerini alışkanlığa bırakır.
Heyecan yerini güvenli ama ruhsuz bir düzene bırakır.
Aşk vitrinde sergilenen camdan elma şekeri değildir.
Parlak ama tatsız bir görüntü değildir.
Aşk, bakışta eriyen, göz bebeğinde yer bulan bir duygudur.
Ve unutulmamalı:
İnsan en çok, gözlerinin içine bakılarak sevildiğinde inanır.
Yazan
Korhan KÜLÇE
19/02/2026 07:00
Kayıt Tarihi : 19.2.2026 21:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!