Görmeyince Şiiri - Yücel Özkü

GÖRMEYİNCE
Meğer kor ateşmiş özlemin yanı,
Göremeyince gözler beklediği yâri,
Bir sessiz boşluk çöker yüreğin bağına,
Ve hasret söyler dilin diyemediğini...

Ne kadar kalabalık olsa da yollar,
Bir yüzü arar durur dalgın bakışlar,
Geceler uzar, derinleşir duvarlar,
Hasret büyütür içte kalan sızılar...

Bir zaman gülüşünle aydınlanan günler,
Şimdi gölgesini bırakır kederler,
Anılar gelir de kapımı bir bir çalar,
Yokluğun içimde ağır ağır kanar...

Ne bahar teselli eder ne de mevsimler,
Geçmez bazı yaralar, geçse de izler,
Yücel der; özlemek en uzun yolculuktur,
Varmak değil, beklemek yorar insanı meğer...

YÜCEL ÖZKÜ
11 Haziran 2026/10:26