Güzel Kızım Şiiri - Dr Yusuf Polat

Unutma ki ömür dediğin sonsuz değil
Bir şafak vakti ilk nefesle tanışsa da
Gün batımında
Son nefese el olan nicelerini gördük

Güzelsin alımlısın, güçlüsün akıllısın
Söz sahibinden zerre, âlemin özüsün
Ancak kendini bilmezsen
Sonbahar rüzgârında savrulur gidersin

Dünyanın esiri olup da iradesiz kalma
Aklını kine nefrete öfkeye boğdurtma
Düşmanını yok yere çoğaltma
Haklı olduğun yerde davandan kaçma

Sabır ile şükür ayakları üzerine kurulu
Korku umut köprüsünde yol al kendine
Yürüdüğün yolun yokuşu
Sırtındaki yükün ağırlığı dosttur ömrüne

Sözünün eri ol ki özü çıksın ağzından
Her yerde görme her zaman duyma
Bilmelisin ki itibardan düşmek
Varlık ateşinin hadsiz kelamının eseridir

Kınama, hor görme virane gönülleri
Ağzından çıkanı yaşamadıkça
Veremezsin son nefesi
Unutma ki yükseklere çıkmak dilden
Yükseklerde durmak gözlerden seslenir