Gönüller Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir zamanlar şu cihanda bahar yüzlü canlar vardı,
Her kelamda muhabbetle açan gonca güller vardı,
Paylaştıkça bereketli büyüyen harmanlar vardı,
Ne kadar da tertemizdi sevgi dolu o gönüller.
*
Bir sofraya otururdu zengin fakir ayrılmadan,
Aynı tası paylaşırdı lokmasını saydırmadan,
El uzatıp kaldırırdı düşenleri kaydırmadan,
Yaralara merhem oldu sevgi dolu o gönüller.
*
Dağlarında yankılanan türkülerin sesi gürdü,
Bozkırların kucağında açan sarı çiçek hürdü,
Kar boranda kalanlara sıcacık bir güler yüzdü,
Buzları da eritirdi sevgi dolu o gönüller.
*
Rüzgarların kanadında selam uçsun umutlarla,
Kara kışın ortasında güneş açsın bulutlarla,
Sabahları aydınlatan sönmeyecek yakutlarla,
Karanlığı boğuyordu sevgi dolu o gönüller.
*
Kimi zaman gözlerinden süzülürdü sessiz yaşlar,
Omuzlara yük binerdi eğilirdi garip başlar,
Yine dilden düşmez idi dua ile uçan kuşlar,
Acıları unuturdu sevgi dolu o gönüller.
*
Bahar yeli esiyordu penceremin kenarından,
Turnalar da geçiyordu memleketin diyarından,
Kimse şüphe etmiyordu Yaradanın pınarından,
Bir umutla atıyordu sevgi dolu o gönüller.
*
Telli sazın tellerine vuruldukça mızrap bugün,
Hasret ile kavruluruz kalbimizde bitmez düğün,
Yitip giden o yıllara bakıp bakıp ağlar her gün,
Maziye el sallıyordu sevgi dolu o gönüller.