Gönül. Yaralı geldin bu aleme. Garip ve yetim olduğun.
Gün geçmiyor ki acın, her an akan kanlar içinde sızlamasın.
Bir de ev özlemi. Biliyorum özlüyorsun evini. Ama elemin ne yarandan ne de özleminden ibâret.
Bütünden bütüne acısın sen, tahammül sınırında bir yara.
Perde yapıyorsun yağmur yüklü bulutları göz yaşlarına, koşarak, kaçtığında yarandan ve özleminden uzaklaşacakmışcasına, koşarak.. Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, kendinden uzaklaşamıyorsun.
Acılarından, kederinden, ızdırabından, sana yeri ve göğü dar ve yaşanılmaz kılan yarandan uzaklaşamıyorsun.
Korkuyorsun..Korkma. Üzülüyorsun.. Üzülme.
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta