Gönül Yârdan İncinir Şiiri - Meryem Keskin

Gönül Yardan İncini̇r

İki seven yüreği ayrı düşürmek için,
Set çekip sıralanan dağlar kardan incinir.
Sarartıp gül benizini, sayrı düşürmek için,
Yiğidin bağrındaki ateş kordan incinir.

Seven kalbe cennettir cehennem sandığı yer,
Bir vefasız yâr için mağrurca başın eğer.
Hülasa, duyguları zuhur ederse eğer,
Yıkılır hayalleri, gönül yardan incinir.

Saatinin akrebi ayrılığın yönünde,
Düşersin bir soysuza sen de günün birinde.
Yok sayıp gururunu bir zalimin önünde,
Eğdirirsen başını, edep ardan incinir.

Sanma ki adın yazılır cennetin tapusunda,
Aldanıp kalır gönül virane yapısında.
Gece gündüz çalışıp ellerin kapısında,
Emekler hiç olursa alın terden incinir.

Sanma ki ereceksin padişah kayrasına,
Anlamını yitirmiş modanın furyasına.
Hak yolundan ayrılıp günahın deryasına,
Atma adımlarını, ayak yerden incinir.

Herkes bir gün göçecek, sanma dünya kalıcı,
Satılıksa onurun, elbet vardır alıcısı.
Masumların kanını dökmek için kılıcı,
Çekersen kınından, kılıç erden incinir.

Haksız olsa da güçlü, haklıya kusur bulup,
Mazlum ise yıkılır, esintiyle savrulup.
İpek kaftan içinde nefsine köle olup,
Hor görürsen garibi, yokluk vardan incinir.

Masum çocuk hâlini bırakırlar dününde,
Sürgülenir kapılar o en kara gününde.
Zincirleyip kolunu celladının önünde,
Eğdirirsen başını, hicap şerden incinir.

Mahkûma cennet olur bey oğlunun konağı,
Kirpiğinden düşen yaş ıslatır al yanağı.
Sabahın seherinde gözlerin kan çanağı,
Kapanınca secdeye, sima nurdan incinir.

Meryem Keskin
Kaleme alınış tarihi: 27.08.2026