Gönül terazisi Şiiri - Murat Ülkü

Gönül terazisi bir, yerinden şaşmış ise,
Aklına yollar düşer, bekleme, durma git.
Kalbin derin sesiyle, merkeze ulaşmış ise,
Ardında kalan kollar, bağlasa da durma git.

Kalmak bir borç değildir, gerçek aşkın işidir,
Gitmekse ruhun ezel, öz hür yükselişidir.
Tereddüt vuslat için, sönmüş eşik taşıdır,
Seni çağıran diller, sussa bile durma git.

Eğer ait olsaydın, kalbe sığmazdı kuşku,
İçinde hiç sönmezdi, o eski kutsal coşku.
Demek ki bitti sevda, bitti bu aşkın meşkü,
Tozlu kalsa da yollar, bakma geri durma git.

Durmak yerinde saymak, durmak ağır yaradır,
Gidilmeyen her kutsal, gün kalbe bir karadır.
Dünya bir eski handır, ömür ise sıradır,
Gölgesini yoran dal, kalsın artık durma git.

Hasret mi çekeceksin? Çekersin elbet geçer,
Zamanla o büyük hırs, bir gün sükûtu seçer.
Eğer ruhun daralmış, sabır sonu tek geçer,
Seni bekler başka il, yollar açık durma git.

Kök salmak elbet güzel, toprak doğru olursa,
Zehir olur hayatın, kalbe ağrı dolursa.
Bu bir kaçış değildir, özden çağrı gelirse,
Sana selam durur yel, yel önünde durma git.

Hangi liman bekler ki, hangi kıyı sana dar?
Seninle gelmiyorsa, sevdiğin o nazlı yar.
Kendi gurbetinde sen, olsan bile hep bizar,
Seni anlamayan dil, yorsa bile durma git.

Gemileri yakmak bak, kurtuluşa tek çare,
Merhem kâr eylemez ki, derinleşmişse yâre.
Bakma artık solgunca, boyun büken gülzâre,
Kurumuşsa bütün gül, dal kırılsa durma git.

Belki büyük bir veda, belki yeni başlangıç,
Kendi iç sesine bak, sonsuzca bir inanış.
Zordur elbet uyanış, sancılıdır her kaçış,
Açılsın önünde yol, ufka doğru durma git.

Garip Murat der gönül, razı değilse eğer,
Bedenin eğse de diz, bu gidiş nura değer.
Bu gidiş ruhuna bir, taze nefesse meğer,
Seni bekler özgür hal, menzilinde durma git.