Gönül Tecellim Şiiri - Yasin Yüksel 2

köz köz olmuş özlem ateşi bende
göz göz olmuş yarim hasretin serde
dağlanmış izlerin kaldı sinemde
kül olmuş bedenim her zerrenle

gözlerinde buldum sevda izini
geceye sığındım saçtım içimi
hasret vurunca tuz etti gönlümü
özlem ateşin yakıyor nefesimi

sözümden dönmem bu ahdimdir
özüm köz olur bedenim eritir
aşkının avazı dağları diriltir
göz kurusa yüreğim senindir

kader ne yazarsa yazsın alnıma
kokunu getirir yel yar burnuma
dilim susar gözlerim arar amma
yaş düşse içimde yanar bir damla

geçse gençliğim sevdam tüter
anlatır gidenleri solmuş güller
ne gönül susar ne çileler biter
bir sevda uğruna bu canım yanar

kader mühür vursa bitmez ki sözüm
okyanus suyunda sönmez ki közüm
ne derman ararım ne eski mazim
bitap gönlümde tek senin adın var

sen tecelli ettikçe sinem yanar
rüzgarla es de gönlüm coşsun yar
dağların ardında göz seni arar
gönül her seherde yolunu bekler

dönersen susar mı bu dilim bilmem
yine kül olan sevdamla dirilsem
hasretle bıkmadan yanına varsam
sarar mısın beni ilk heyecanla

ömrümce taşısam aşkı bağrımda
yine de dönmem ben senin yolundan
kader ne söylerse söylesin bana
bu gönül alışmış yanmaya candan