Gönül Ferman Dinlemedi

Gül yüzünü gördü gönül,
bir anlık bakışa
ömürlük yük bağladı.
“Yanarsın” dedim, dinlemedi
ateşi sevda sandı.

Bir demdir dediler,
geçer sandık.
Meğer geçen zaman değilmiş,
bizmişiz.
Kalanlar gözlerinden kan sızdırır,
çünkü beklemek
her gönlün harcı değildir.
Bu bir marifet dediler,
bilene devlet.
Ama gömleği yok bunun,
yensiz yakasız;
çıplak kalmayı göze almayan
üstüne giyemez.

Meydana çağırdılar,
Ali sırrına.
Can istediler, baş vermek bu yolun şiarıdır dediler
Gönül
Meşk istedi bedelini bilmedi

Ey gönül,
kara sevdaya yelken açtın
ama rüzgârın hesabını tutmadın.
Şimdi savruluyorsun
başsız, ayaksız.

Vay gönül…
Sana “dur” dedik,
“dayanamazsın” dedik.
Ama sen aşkı meşk etmek istedin
Bedelden gaflet ettin.