Gönül Pası Şiiri - Hamit Atay

Gönül Pası

Birikir yıllar boyu,
Kırgınlıkların tortusu,
Söylenmemiş sözlerin ağırlığı…
Ve kalbin tam ortasında
Bir pas tutar gönül.

Ne sevinç kolay işler artık,
Ne de hüzün temizler içini.
Her şey yarım kalır,
Her şey eksik…
Çünkü gönül pas bağlamıştır bir kere.

Bir bakışla silinmez,
Bir gülüşle açılmaz kilidi.
Zamanın hançeri işler yüreğe,
Ve kalp,
Kendi sessizliğinde küflenip susar.

Ben de sustum yıllarca,
İçime attım her şeyi.
Kırılan hayaller,
Yarım kalan sevgiler,
Tutulmayan sözler…
Hepsi birikti içimde.
Ve şimdi,
Paslanmış bir kapı gibi açılmıyor gönlüm.

Ama bilirim,
Her pasın ardında gizli bir parıltı vardır.
Bir gün gelir,
Gerçek bir dokunuş,
Gerçek bir sevda,
O pası söker atar kalbin üzerinden.

O gün gelir mi bilmem,
Ama şunu bilirim:
Gönül pasını çözecek olan,
Ne zamanın gücü,
Ne de sıradan bir sevgi…
Ancak yüreğe dokunan hakikat
Temizler gönül pasını.

Ve anladım…
Ne kadar saklarsan sakla,
Ne kadar susarsan sus…
Pas tutan gönül,
Ancak gerçek bir sevdayla parlar yeniden.

Ve eğer o sevda hiç gelmezse…
Gönül, kendi pasında
Yavaş yavaş tükenir,
Sessizce çürür…
Hamit Atay