Gönül hevesi Şiiri - Dağlar Özügüç

Kötü talihin dışında bir şeyim olmadı
Çocukken hep büyümek istedim
Büyüdüm ama beni kimse görmedi
Şimdi tren istasyonunda bir banktayım
Gelen gidiyor herkes birilerini bekliyor
Benim beklediğim hiç kimse yok
Almaya gelenim de yok
Boş bir yürekle sadece oturuyorum
Birazdan son tren de alır başını gider
Geride kalan
Bir ben bir de dipsiz karanlıklar
Yandı kül oldu içimdeki arzular
Gönül hevesim arafta kaldı
Sükutun dilinden anlayan mı kaldı