Gönül dağım Şiiri - Şevki Özpelit

GÖNÜL DAĞIM
Adını anmaya korkuyor dilim,
Oturup ağlasam kalmadı halim.
Dünya acımasız, bu hayat zalim;
Artık yaşamakla kalmadı bağım,
Kırıldı umudum, yıkıldı dağım.

Acır mı bu kadar açtığın yara?
Kül oldu içimde yaktığın hara.
Sen düşürdün beni çıkmaza, dara;
Artık yaşamakla kalmadı bağım,
Kırıldı umudum, yıkıldı dağım.

Yarım asır geçmiş ömrümden giden,
Akıp gitmiş yıllar, ne gelir elden?
Bilmem ki bu aşkı sormalı kimden?
Artık yaşamakla kalmadı bağım,
Kırıldı umudum, yıkıldı dağım.

Söylemedin bana bir kez fikrini,
Çözmek zordu inan gizli zikrini.
Kabul et Allah’ım kulun şükrünü;
Artık yaşamakla kalmadı bağım,
Kırıldı umudum, yıkıldı dağım.

Ben sana ağlarken sen onu sordun,
Her soru içinde yakan bir kordun.
Korkuyla yaşatıp beni çok yordun;
Artık yaşamakla kalmadı bağım,
Kırıldı umudum, yıkıldı dağım.

Şevki’yim, gitmeyi bilmek tek çare,
Beddua yakışmaz, söyleme yâre.
Ölmeden kapanmaz bendeki yara;
Artık yaşamakla kalmadı bağım,
Kırıldı umudum, yıkıldı dağım.