Gönül bu bakmıyor yaşa başa,
Uçuyor basmıyor, toprağa taşa,
Vuruluyor hemen bir kalem kaşa,
Başlıyor bir anda yüreğinde karmaşa.
Gönül bu, istesen de söz dinlemiyor,
Kapıldığı rüzgarın şiddeti bilinmiyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta