Gönül Bağı Şiiri - Memik Kömekçi

Eloğlu boşuna arka mı çıkar,
Gönülden bağlanan yar olmadıkça.
Kör âşık sazınan, türkü mü yakar,
Küllenmiş ocakta nar olmadıkça.

Aslı olan yiğit yalandan gülmez,
Sözünün eridir, geride kalmaz.
Bal olsa bir buse, uzanıp almaz,
Sinede ateşi, har olmadıkça.

Edebî yerinde ağırdan tartar,
Erkânı olanın değeri artar,
İnsan-ı kâmildir, riyadan korkar,
Hasreti yürekte zar olmadıkça.

Bir ulu çınardır, göğe uzanır,
Maşuka gölg'olur, mânâ kazanır.
Bülbüle zâr eyler, güle özenir,
Başında biriken kar olmadıkça.

Gönül gözü açık olanlar bilir,
Acemi âşıktan soğuk ter gelir.
Bitmeyen sevdalar yarıda kalır,
İffeti nefiste ar olmadıkça.

Gönül suvar olur, biner düldüle,
Bülbül güle yanar, gül de bülbüle.
Köşkeroğlu mesttir, kanar sümbüle,
Dağlarında nergis var olmadıkça.
Memik Kömekçi
12.09.2026